Oficina en la sede internacional de ESF

Por fin tenemos nuestra primera oficina en el terreno, en Choluteca ( Cholu para abreviar). Esta situada mas o menos en el centro. Es bonita.

Oficina de ESF Galicia.

Esto es un cambio bastante grande porque ya podremos hacer reuniones de trabajo y sobre todo porque al tener internet la comunicación con los grupos en Galicia va a ser rápida y muucho más fúctífera. Recuerdo esos dias en los que me tenía que conectar en el ciber y que a los cinco minutos no se escuchaba nada.

LA expatriada (la menda) en el primer skype con Sergio.

La oficina la compartimos con la ONGD Amigos de la Tierra que trabajan como nosotros en el Golfo de Fonseca y con una de nuestras contrapartes CODDEFFAGOLF.

Ramón de Amigos de la Tierra

Hace menos de una semana que tenemos la oficina asi que como veis no tenemos muebles pero en la siguiente entrada ya os envio fotos con la decoración. Lo importante es que tenemos el espacio e internet, el resto todo se andara.

LA MAJADA

La Majada é unha pequena comunidade dunhas 43 vivendas na que ESf está a traballar. Agora que estamos a traballar na formulación pode sernos útil ver unhas fotografías do lugar para que nos situemos.

A aldea está separada en tres anacos, unha zona na ladeira dun cerro ( outeiro), outra parte na zona baixa, e por ultimo unha pequena máis apartada nas proximidades dunha quebrada ( regato) que se chama el Zapote.

VOCABULARIO HONDUREÑO:
CERRO: OUTEIRO
PULPERÍA:ULTRAMARINOS+TABERNA
QUEBRADA:REGATO

Casa na parte baixa da aldea.


Vistas da zona desde o cerro onde se via situar o depósito ó fondo
vese parte da zona da aldea que se sitúa na parte chan.


Nesta fotografía podese ver a ladeira onde se encontran asentadas
a maior parte das vivendas que conforman La Majada.

Vista desde onde se asenta o depósito.

Casa tradicional no Zapote, unhas das 3 partes nas que se divide a
comunidade.

Vivenda nova, na parte baixa xunto á Pulpería ( ultramarinos)

Forno dunha das casas.

Cociña


Casa tradicional

Igrexa da comunidade

Interior da pulpería , a xente vendo a novela.

Muller cargando a auga

MARCOVIA

Nesta imaxe vese un pouco de como é a paisaxe típica en Marcovia

zonas planas, con plantacións de cana de azucar e vexetación de
sabana. Rodeado de montañas ó fondo. Hai que dicir que ese verdor
que se ve na foto só é porque foi sacada na estación húmida.

Praza de Marcovia ca Alcaldía ó fondo.

Marcovia, é a capital da municipalidade do mesmo nome. Hai
varias partes dentro do mesmo casco urbano, unha parte tradicional,
podemos dicir como o " casco vello" e as ampliacións que se diron
tras o furacán Mitch chamada Renacer, onde con cartos procedentes
de diversos paises financiadores intentouse reinstalar ós evacuados.


Igrexa de Marcovia

Depósito na entrada a Renacer

Un dos depósitos de auga potable , e campo de fútbol en Renacer
Marcovia.

Renacer, é unha parte de Marcovia, da zona urbana
do concello onde se asenta a alcaldía. Foi unha ampliación feita
despois do Mitch, o furacán que hai 10 anos asolou todo o Caribe,
especialmente en Honduras. A fotografía de abaixo mostra un Kinder
( centro de educación infantil, feito por ONGs alemanas, en Renacer.
A seguinte é o proxecto de biblioteca, construido pero que nunca se
usou e o mercadao que por problemas da organización xestora
tampouco nunca se chegou a estrenar, o que me fai preguntar se realmente
foi un proxecto realmente ben resolto polas ONGs .
Istodebe ser algo do queaprendamos, para non cometer erros coma estes.


Kinder en Renacer Marcovia.

Mercado en Renacer Marcovia.

Biblioteca en Renacer Marcovia.


Unha das "rúas" de Renacer na localidade de Marcovia, hai que
dicir que estas zonas foron feitas por ONGs en época de emerxencia,
pero deberíamos pensar todos e reflexionar se eses proxectos foron
adecuadamente resoltos, é dicir unha ONG debe dar vivendas dignas
para a vida e levar un seguemento sobre o proxecto ,e no meu caso
pareceume que aquí houbo un pouco de desentendemento cousa
que me da moita lástima, por que casas feitas por eles mesmos teñen
máis dignidade que as casas feitas por ONGs cando eu entendo que,
estas deberían ser un exemplo. Non me refiro con isto a que sexan
casas de ricos, soamente digo dignas.






Ponte sobre o río Choluteca o pasares moi preto de Marcovia
( centro urbano), en dirección a MOnjarás, outra das poboacións
do concello e o núcleo máis desenrolado e poboado.



Monjarás, a aldea máis poboada de toda Centroamérica, moito
máis grande é millor equipada que Marcovia ( capital municipal),
ten grande cantidade de comercios, e é unha poboación tranquila
e prospera, a diferencia de Marcovia. Está asentada na carretera
que une Choluteca co mar.

Grupo de Honduras

En los últimos meses el grupo Honduras está trabajando duro para integrar a nuevas voluntarias y para reformular a nivel interno el programa de Honduras.

Lo primero debido a que han sido bastantes e importantes las bajas en el pasado curso.

Lo segundo debido a la necesidad de madurar y aclarar en toda su plenitud el programa. Dicha necesidad se evidencia tras la denegación de financiación en la convocatoria de proyectos de 2008 de la DXCE,...en ese momento una de las conclusiones de ese hecho fue que la "idea es buena, pero no hemos sabido transmitirla".

En las últimas semanas he asistido a varias de las reuniones de grupo con la intención de explicar el concepto de "indicadores de proceso", pero esa explicación aún tendrá que esperar un poco más porque otros temas urgentes e importantes fueron tratados en esas reuniones.

Aquí va una pequeña colección de fotos de un gran grupo:

En la foto Lara, (una veterana de ESF Galicia y todo un terremoto) y Concha (uno de los grandes fichajes de otoño)


En la foto Xavi (el primer PCR Hondureño, recién llegado) e Iria (otra de las grandes fichajes de otoño). En esta reunión, gracias a Xavi se fortaleció la "visión Sur" e hizo más liviana la reunión de la matriz de planificación.


Marta Sara (la coordinadora del grupo) e Inés Mera, las dos grandísimas veteranas del grupo Honduras (y hasta hace poco grupo del Salvador)


Mireia (nuestra expatriada centroamericana) reencontrándose con Xavi.


Mireia, Xavi, Iria y Lara preparando cosillas para la reunión....


Mireia, Concha y Pepe (que decir de Pepe, otro veterano de ESF y otro terremoto). En esta reunión Mireia nos ponía al día de la realidad Hondureña y del punto en el que estábamos. No tuvo desperdicio la reunión.


Lara, Isa (el tercer gran fichaje de otoño) e Inés M.

Y hubo una tercera reunión, el día antes de Nochebuena para seguir con la matriz, en la que estaban Inés M., Pepe, Lara, Marta Sara (en Vigo vía Skype) y Concha (en Madrid vía Skype).

Por último, no puedo acabar esta entrada sin felicitar a todo el grupo por el gran trabajo que en estos meses han estado haciendo y a seguir trabajando igual de bien.

PD: y en la última reunión, foto de grupo:

De izquierda a derechca: Pepe, Isa, Ine, Iria, Concha, Xavi, Lara y Marta.

Comunicación en las Jornadas de SIG Libre en Girona

En el marco de las Jornadas de SIG Libre que se celebrarán el próximo Marzo en Girona ha sido aceptada la comunicación "Software libre y SIG para programa de cooperación y desarrollo en Honduras".
En dicha comunicación se presentará lo que durante los próximos meses se realizará con el proyecto de I+D de mejora de la Base de Datos e integración en una plataforma SIG para la gestión del programa que se está desarrollando en Honduras.

CAPACITACIÓN EN LANGUE

Javier explica as partes do tanque

Frannklin comenta a xestion económica.

Solpor en San Lorenzo

Como non puiden escribir antes isto, vou contar hoxe, a miña derradeira actividade en Honduras, que foi a capacitación que Save the Children ( a nosa contraparte en Honduras) deu no concello de Langue, ás comunidades de Las Fajas e Quebrada Grande. A primeira pertence o concello de San Francisco de Coray ( no que nos traballamos), e a outra o concello de Langue, ambos pertencentes ó departamento de Valle.

A capacitación deuna Javier e Franklin, no que lle explicaron as Xuntas de auga, conceptos desde xestion, leis ata cousas máis prácticas coma cloración. A actividade, estaba moi ben organizada, en tres dias, e con parte práctica e teórica explicandolles as cousas sun xeito moi claro, e facendo que fose moi interesante e da que puidemos aprender moito.
A xente estaba moi disposta, e despois da primeira hora a xente empezou a participar e colaborar, polo que foi moi formativa, pois como xa eran xuntas con moito tempo en funcionamento, comentáronse problemas que lles aconteceran, e dos que todos puideron aprender, pois ainda que polo que se vía Quebrada estaba máis organizada, os problemas de impago, e funcionamento eran semellantes nas duas.

A VOLTA Á TERRIÑA

A Coruña.La Voz de Galicia

Aldea de Lugo.La Voz de Galicia

Lugo.La Voz de Galicia

Pois, xa estou por estas terras de Dios, despois dunha longa viaxe cun peculiar compañeiro de avión, que me estivo explicando de cantas maneiras podíamos morrer durante o traxecto, un señor encantador,hahahaha.Pero non hai mal que por ben non veña, e o meu medo os avións xa desaparecu, pois tiña que ser eu quen o calmase a el, cando o avión non paraba de moverse.E como o fixooo!!! Que bonitas son as tormentas centroamericanas!!!!

E nada que todo foi moi ben e que xa estou de volta para poñerse mans a obra co traballo.
As fotos son , adicadas en especial para a miña querida xefa Mireia, para que sepa a "calor" que lle espera, hahahhaahahahahahaha!!!!!!

TODO O BO REMATA

Pois sen morriña ningunha, pero con algo de pena, esta viaxe remata, mañá iremos para Tegucigalpa á tarde e pola mañá do xoves empeza a miña volta o mundo ata chegares o venres pola tarde noite á Galicia.

Foi unha experiencia incrible a tódolos niveis, desde convivir con Mireia, que foi xenial ( non llo digades jajajjaa, ela non le o blog jajajajaja), viaxar cas nenas, Sabela e Raquel e o noso colega vasco Iñigo, vivir nas comunidades que foi incrible porque sempre me tocou xente que me fixo sentir un máis, e ata do asqueroso traballo de oficina do que aprendin moito, todo sexa dito. Como experiencia o Pcr, é unha pasada, permiteche darte conta de moitas cousas, e se somos sinceiros non todas boas, pero podes ver como é o mundo da cooperación in situ cas suas virtudes e defectos, e cas suas dificultades, que realmente son moitas.

Simplemente dicir que moitas gracias por esta oportunidade, e vémosnos en Galicia.